057=020813==16:00UTC===Positie:10=40,8N==061=38,0W==Chacaramas=Trinidad=====================

Sinds dinsdag ochtend staan we op de kant bij Power Boats Marina. Erik maakte nog vrienden door het openen van de vuilwater tank toen de Gabber in kraan hing en de werklui net wilden beginnen met het verwijderen van de aangegroeide zeepokken. Niemand werd vies, het gegil van de werklui duurde langer dan het leeg lopen van de slechts met zeewater gevulde tank. Na dit voorval konden we dus zelf de zeepokken verwijderen, geen werklui meer te bekennen rondom de boot. Weer een kosten besparing zullen we maar zeggen.
We staan dicht bij de Vida vagabunda, maar we slapen nog aan boord van de Gabber omdat de werkrommel meevalt. Een extra kraan moest er aan te pas komen om de mast te verwijderen. Het liefst hadden de haven en de kraanmachinist gezien dat we een tuiger contracteerden voor deze klus. Gelukkig was het tekenen van een verklaring over verantwoordelijkheden afdoende. Erik klom via de steps de mast in voor het bevestigen van de takel. Met aanwijzingen van de kraanmachinist was de klus in een uur geklaard.
De Gabber hangt in de travellift bij Power Boats Marina.

Erik hangt de takel singels om de mast voor het verwijderen van de mast. De volgende dag kwamen 2 werklui van de haven voor het graven van een gat onder het roer. Om het roer te verwijderen moet hij ongeveer 1 meter naar beneden kunnen zakken, zodat de roeras die vast gelast zit aan het roer in zijn geheel uit de roeraskoker kan. De hak, waar het roer op steunt aan de onderkant, moet worden door geslepen. Bovendeks, bij de bevestiging van de helmstok wordt het nog puzzelen hoe we dat los maken. Dit zijn de nadelen van een roerconstructie waarbij het verliezen van je roer niet mogelijk is.
Met het inhuren van de twee werklui worden we geconfronteerd hoe de globale economie van marktwerking functioneert. De manager van Power Boats beveelt de werklui aan en wil graag hebben dat ze in eigen lunchtijd de klus klaren. We moeten ze dan cash betalen, "hebben ze een centje extra" meldde de manager. Het graafwerk kost TT$ 50,- per voet, 1 uur graaf werk door twee man en het gat is 3 voet lang en 2 voet diep. Hum, dat is een duur gat, maar ja aan boord hebben we als grootste schep de soeplepel en daar kan je de klus niet mee klaren.
De gravers zijn tevreden met TT$ 200,- (€ 24,--). Tja, aan de andere kant van de oceaan hadden we twee man een hele dag voor de helft van het geld aan het werk. Hier in Chaguaramas met alle cruisers zijn de prijzen en werklonen ongekend hoog voor Trinidad, ongeschoold werk kost voor de Trini's onderling tussen TT$ 200,- en TT$ 350,-- per dag.

In de vroege ochtend uren is het nog koel en is het dek nat van condens. Dat is een goed moment om met de haakse slijper aan het werk te gaan. Tijdens het afslijpen van de septerpotten komt er veel metaal stof vrij dat met droog weer makkelijk verwaait over de boot en naar boten in de buurt. De volgende dag zijn de stofjes dan als roestputjes terug te vinden in de verf en dat is niet leuk. Tussen het slijpen door spoelen we de boot en het ijzerstof snel weg. Erik heeft al 3 slijpschijven versleten en 8 septerpotjes zijn verwijderd. Morgen gaan hopelijk de 8 voetplaten verwijderd worden met een slag grotere schijf. Maandag komt Mitchell de lasser en dan moeten wij klaar zijn met de voorbereidingen.
Nu de mast van het dek is hebben we geen SSB antenne meer door gebrek aan geisoleerde achterstag. Van de zijreling heeft Erik een simpele antenne gemaakt die op 2 meter boven het dek hangt. Contact maken met Winlink ging goed, vanavond gaan we ontdekken of we in Bonaire te horen zijn op het Nederlandstalig caribisch radio netje (8.101 USB, 22:00 UTC).
Er wordt een gat onder boot de gegraven zodat we het roer kunnen demonteren.


.

056=280713==13:00UTC===Positie:10=40,8N==061=38,0W==Chacaramas=Trinidad=========

De roestplekken onder de septerpotten willen we structureel oplossen door ze te verplaatsen en van RVS te maken. Nog minder dan twee dagen en dan staan we opgebokt op de kant. Vandaag hobbelen we nog achter ons anker. Er is rustige wind uit het zuiden die voor deining in de ankerbaai zorgt. En het is weekend, de bootjes varen af en aan zonder rekening te houden met de geankerde boten of kleine bijbootjes waarmee sommige cruisers naar de wal gaan. Met hoge snelheid en flinke boeggolven scheuren de lokale boten door het ankergebied.
Samen met 6 andere zeilers en Robin maakten we een wandeling door het Bamboe bos. Robin weet de weg en had een maxi taxi geregeld om ons af te zetten en op te halen, de kosten deelden we met elkaar. Een korte steile klim bracht ons op een richel met uitzicht op Macqueripe bay. Door de zeebries en beschutting van het bladerdak was het heerlijk koel in het bos. De wandeling ging verder door het bos richting golfterrein en daarna aan de andere kant van Tucker Valley Road richting Bamboe Cathedraal. De reuze bamboe, die hier weelderig groeit, hangt van twee kanten over het pad en vormt zo een poort in gotische bouwstijl. De wandeling werd afgesloten met een zwempartij in de baai waar we in het begin zo mooi uitzicht op hadden.
De Gabber ziet er op een afstand goed onderhouden uit, maar is de afgelopen 6 maanden niet gestreeld door een schilderskwast en dat is op de pijnpunten goed te zien. Op de foto hiernaast een detail van een septorpot. Deze contructie willen we veranderen, zodat we in de toekomst minder schilderwerk hebben. Nu zit de septorpot tegen de voetrail aangelast en is van gewoon staal. Je kan er moeilijk bij voor schoonmaken, ontvetten, schuren en schilderen door gebrek aan ruimte. Als je steun zoekt aan de septers veroorzaak je minimale bewegingen in de contructie die de verf doen breken waardoor zeewater uiteindelijk het onderliggende staal kan bereiken. Soms hadden we binnen een week al weer roest op deze plekken na een moeizame schilder partij. Het plan is om de septerpotten in een houdertje op het potdeksel te zetten en net als het potdeksel (de donkerblauwe strip) ook van RVS te maken.

De wandeling met Robin gaat door de Bamboe cathedraal


.

055=270713==13:00UTC===Positie:10=40,8N==061=38,0W==Chacaramas=Trinidad======================

De voorbereidingen voor "the haul out" (uit het water halen van de boot) gaan op een Trinidaans tempo door. De afgelopen avonden hebben we in windstilte en in de koelte de zeilen afgeslagen. Het was nog zoeken naar zeilzakken die groot genoeg waren. Ernie heeft van twee kleine zakken een grote gemaakt en van de beschermhoes van de bijboot een nieuwe zak.
Onze oude bijboot, de opblaasbare met vaste alluminium bodem uit 1998, is met Jean-Michelle aan een nieuw leven begonnen. Jean-Michelle bleef erg enthousiast over zijn gratis aanwinst ondanks al onze plakkers en reparaties met sika-flex. Met veel geduld en een paar flinke potten lijm zijn alle naden vast weer te herstellen in oude glorie. Maar toen zelfs Maxwill, de lokale wonderman voor bijboot reparatie, ons afraadde er geld in te steken hebben we de hoop opgegeven.
Bij Budget Marine staat nu een Walker Bay 8ft in de bestelling. Dit is een harde bijboot die op het voordek past, als we de bevestiging van de kotterstag naar voren verplaatsen. Om de bijboot makkelijk te kunnen gebruiken voor duiktripjes hebben we gelijk een prijsopgave gevraagd voor een Hyperlon tube. Met de tube erbij kan je makkelijker aan boord klimmen vanuit het water en heeft de boot ook meer draagvermogen.
Vanmiddag gaan we de traditionele wandeling maken met Robin van de Heidi. Dat is voor de zeilers hier in Chaguaramas een oude gediende die iedere zaterdag met een groepje op pad gaat naar het Bamboe bos.
De zeieln zijn afgeslagen en liggen aan dek.


.

054=250713==13:00UTC===Positie:10=40,8N==061=38,0W==Chacaramas=Trinidad======================

we maken een oud nederlandse soep duik in Trinidad, zicht 0,5-1m We hadden er naar uitgekeken om in helder blauw water te duiken tussen de kleurrijke vissen. Rufin met zijn boot AMANDA, is een van de vele water taxi's, hij zou ons ophalen om 09:00 uur. Dat werd dus, na een herinnerings telefoontje van ons, 09:30. Onze duik stond gepland voor in een baaitje aan de zuid kant van Casper Grande, een boot ritje van amper 10 minuten. Rufin zou ons na 1,5 uur later weer ophalen, we betalen hem 1/3 van het geld want hij moet wel terug komen !
Onderwater is het een blik van herkenning, een oud nederlandse soep duik in groen water. Het zicht is tussen de 0,5 en 1,0 meter. Veel sponzen en kokerwormen, voornamenlijk grijze vissen, grondels, een spinkrabbetje en een zeenaald. Tja, het had een duik in de Grevelingen kunnen zijn aan het einde van de zomer. Na 38 minuten komen we teleurgesteld boven, we bewaren onze lucht liever voor mooier duikwater.
Daarna begint het wachten op Rufin. Een kortere duik en slecht zicht maakt ons geduld en inleving in lokale tradities en gewoonten niet beter. Als we 1,5 uur na het afgesproken tijdstip nog steeds geen Rufin zien vragen we een andere boot om ons terug te brengen. Hij rekent TT$ 100,- (€ 12,-) precies het bedrag dat Rufin nog te goed heeft van ons. Als we onze ankerbaai invaren komt Rufin er net aan, helaas geen zaken meer voor hem, deze brandstof moet ie zelf betalen (benzine kost € 0,25 per liter). Hij stelt ons nog gerust met "no problem". Onze nieuwe bootsman pepert hem in dat ie zijn klanten zonder eten en drinken had achter gelaten en dat dat toch niet kan.
Op het naam kaartje van Rufin hadden we het al kunnen lezen "Down d Island Tours", er naar toe dus niet terug.

veel kokerwormen gezien


053=240713==13:00UTC===Positie:10=40,8N==061=38,0W==Chacaramas=Trinidad======================
Gisteren kregen we eindelijk onze duiklampen voor het eerst in handen. De bestelling uit China bij Linkdelight was in Nederland de weg kwijt geraakt bij de post en arriveerde kort na ons vertrek uit Nederland. Via Mark (broer van Ernie) en Mieke (van de Southern Corss) die vanuit Nederland naar Trinidad kwam kregen we onze ledlampjes, accu's en opladers.
Het zijn kleine compacte zaklampen met veel licht en waterdicht tot 60 meter. Door het gebruik van led technologie gaat een accu 300 minuten mee. Mooi spul dat ze daar maken en voor betere prijzen dan in de winkel, Waar ze trouwens dezelfde lampen verkopen als op de China site.
Bij PowerBoats hebben we een afspraak staan om 30 juli het water uit te gaan. Die dag gaat ook gelijk de mast eraf. De lasser (Mitchell, West Coast Fabricaters/Welders) staat geboekt om 5 augustus te beginnen. Hij gaat het roer eraf halen zodat we de speling op de roeras kunnen verhelpen. Aan dek komt er een nieuwe plaat onder de mast en wordt gelijk het vluchtluik omgedraaid (opening komt naar voren). Mitchell gaat RVS septerpotten maken die op de potdeksel gelast worden. Door het verplaatsen van de septerpotten hopen we in de toekomst beter de voetrail te kunnen schilderen omdat nu de septerpotten in de weg zitten. Na het lassen kunnen we aan het schilderen beginnen. We twijfelen nog of we de hele boot hier in Trinidad doen of later op Curacao. De luchtvochtigheid is hier erg hoog en het regent vaakt, dat is geen best schilder weer.
Duiklampen via omweg gearriveerd


.

052=200713==13:00UTC===Positie:10=40,8N==061=38,0W==Chacaramas=Trinidad=========

Schildpadden kijken op Matura beach Als sinds de Cabo Verde staat hoog op ons verlanglijstje om zeeschilpadden te gaan kijken als ze aan land komen om eieren te leggen. Suriname en Frans Guyana zijn de landen waar de Leatherback schildpad (de grootste zeeschildpad) het meest aan land komt, Trinidad&Tobago staat op de derde plaats. Deze uitstapjes naar de beschermde stranden worden in de broedtijd van 1 maart tot 31 augustus veel door touroperators aangeboden aan toeristen. In Trinidad organiseert de lokale busmaatschappij, Public Transport Service Cooperation, onder het motto Know Your Country Tours, een hele serie uitstapjes over het eiland, tegen zeer lage prijzen, en zo ook Turtle watching.
De hele happening is een echt Trinidaans gebeuren; kaartjes vooraf kopen in een onogenlijk kantoor dat slecht te vinden is, betalen natuurlijk in een ander kantoor en dan weer terug komen met je betaal bewijsje. Alles met een glimlach, rustig aan tempo en vriendelijke behulpzaamheid van iedereen achter de verschillende bureautjes. 's-Avonds om 19:00 uur is het verzamelen bij de bus, die na 3 kwartier wachten vertrekt als ook de laat komers gearriveerd zijn. De gids houdt een informeel praatje over de route en de schildpadden. Het publiek bestaat uit louter Trinidanen in de leeftijd van 1 tot bejaard. Iedereen heeft eten en drinken bij zich en onderweg wordt er twee keer gestopt om de voorraden aan te vullen.

Aangekomen op Matura beach zijn we om 22:00 uur niet de enigsten. Het is vrijdagavond en vakantie tijd in Trinidad, een paar 100 man staan op de parkeerplaats. Het nieuws is dat ze de hele avond al pech hebben, zonet is pas de eerste schildpad gearriveerd terwijl vele bezoekers al vanaf 19:00 uur aanwezig zijn.
Een half uurtje later staan we met onze groep bij de in barensnood verkerende leatherback. Ze is ongemoeid door onze aanwezigheid een gat aan het graven voor de eieren, we staan met tientalle mensen op 50 cm rondom haar. Een stevige regenbui doet de vroege bezoekers besluiten huiswaarts te keren. Wij schuilen met z'n drieen onder het plastic zeiltje dat een gids bij zich heeft. In een kwartiertje is de bui voorbij getrokken. Als de schildpad eieren gaat leggen mogen er foto's gemaakt worden, het dier is dan geheel in trance en zich schijnbaar niet bewust van alle aandacht. Vrijwillgers van Earth watch meten haar lengte en breedte, knijpen een merkteken in haar achtervin en kinderen aaien het dier voorzichtig. Een lokale gids geeft nog meer uitleg. Ondertussen komt uit de stevige branding (brekende golven van 2 meter) een tweede kolos traag en moeizaam het strand op. De meeste bezoekers zien het dier pas als ze zich met moeite een weg zoekt door het mulle zand en de toeschouwers. De drang om eieren te leggen is groter dan de verbazing over de drukte op het strand. Een half uurtje later is het tweede dier bezig eieren te leggen terwijl de eerste schildpad moeizaam weer naar zee kruipt.
Schildpadden kijken op Matura beach

Leatherback schildpad legt eieren. Bij het bezoekerscentrum hebben ze jonge schilpadden die later worden uitgezet. De diertjes zijn als ze uit het ei komen drie dagen onderweg om uit het zand te voorschijn te komen en hebben voor twee weken eten bij zich in een dooier zak die zichtbaar is onder hun buik. Ze gaan van hand tot hand. Deze massale belangstelling voor de schildpadden zal zeker het milieubewustzijn stimuleren maar komt voor ons wat onnatuurlijk over, liever lopen we alleen over het strand en hopen we op een toevallig ontmoeting, maar dat kan helaas niet. Tijdens het broedseizoen zijn de stranden verboden gebied en er wordt gecontroleerd door lokale groepen. Aanwezig zijn zonder vergunning kan je een boete van TT$ 20.000,- (€ 2.500,-) op leveren. Natuurbescherming heeft zijn prijs: georganiseerde trips, controle en boetes. Op door de weekse dagen en buiten de vakanties is het rustiger horen we van de vrijwillgers van Earth Watch, de afgelopen dagen waren er gemiddeld slechts 20 bezoekers per avond, zo druk als vanavond hadden ze nog niet gezien.
Op de terug weg krijgen we nog een film te zien in de bus, net als in een vliegtuig met die klapschermen uit het plafond. Pas om 02:00 uur komen we in Port of Spain aan. Gelukkig brengt de tourleider ons met zijn auto naar de jachthaven, hij woont toch in de buurt. Het was een indrukwekkende gebeurtenis, zo'n uitje met de lokale bevolking en oog in oog met de schildpadden. Eenmaal aan boord kunnen we nog niet gaan slapen doordat het anker is gaan krabben. Pas om 03:30 gaan we te kooi nadat we opnieuw geankerd hebben in ondieper water. Het klopt wat de pilot meld "poor holding" (slechte ankergrond).

Ernie met een jonge leatherback schildpad     jonge leatherback schildpad


.

051=160713==20:30UTC===Positie:10=40,8N==061=38,0W==Chacaramas=Trinidad======================

Op het plaatselijke cruisers radionetje op VHF 68 was er bij het onderdeel "help wanted" de vraag of iemand een duiker wist voor het opduiken van een te water geraakte bril. Er kwamen door verwijzingen naar commerciele duikers maar Erik boodt aan de klus snorkelend te klaren, de bril lag tenslotte maar op 8-9 meter diepte. De bemanning van de Cape gaf aan eventueel met duikflessen te kunnen komen als het niet gelukt was. Er was scepsis over het snorkelend zoeken. Gelukkig lag de Flying Cloud aan de steiger en kon dus vrij nauwkeurig aangeven waar de bril te water was geraakt. Een eerste serie hoekduiken en voorzichtig boven de bodem zwemmend leverde helaas niets op. Het zicht was amper 50cm en de bodem was bedekt met een fijne modder laag die snel opdwarreld. Flying Cloud had een duikfles aan boord met een lange slang voor de adem automaat, ze gebruiken deze uitrusting voor het schoonmaken van het onderwaterschip. De slang was ruim 20 meter dus geen probleem om de bodem verder en langduriger af te zoeken. Na een half uurtje was de bril gevonden. De volgende morgen werd Erik via het netje door de Flying Cloud uitgebreid bedankt, over het gebruik van de duikfles werd niets gezegd.
Als dank voor het opduiken van de bril kregen we vandaag de inhoud van de koelkast van de Flying Cloud, ze gaan morgen voor maand naar huis in Amerika. Altijd leuk en lekker zo'n partij eten. Het geeft je gelijk een inkijkje in het huishouden en de eetgewoonte van de collega zeilers. De diepvries loempia's werden als borrel hap gegeten met een koud Amerikaans biertje (Coors light). Vanavond eten we ravioli met spinazie/mozarella vulling, bij de koffie nog een gember koekje en wat we dachten dat blauwe schimmelkaas was bleek een blok kruiden kaas te zijn, maar het smaakte prima op de voorgezoute crackers. Een serie BBQ en vlees sausen gaan van boord bij gebrek aan ruimte in de koelkast en omdat we ze toch niet gebruiken. Morgen als lunch chicken pies en de verschillende smaken jam gaan op brood of door Ernie's eigen gemaakte yoghurt. De Uien, knoflook, bacon, olijfolie en limoenen komen altijd wel van pas. Ruim twee dagen eten en snacks voor een half uurtje duiken !
De koelkast resten van de Flying Cloud


.

050=150713==20:30UTC===Positie:10=40,8N==061=38,0W==Chacaramas=Trinidad====================

Inspectie van de Vidavagabunda Langzaam aan komt er een eind aan het uitstapjes maken en beginnen we het klussen te organiseren. De lasser is aan boord geweest om het werk op te nemen en een offerte te maken. We hebben de andere marina's bekeken en prijzen vergeleken. Deze week een praatje maken bij Power Boats om te horen of ze wat aan hun prijs kunnen doen. Vooral de 15% die ze over de ingehuurde manuren rekenen bevalt ons niet en ze zijn op alle items wat duurder dan de buren. Toch heeft Power Boats onze voorkeur op dit moment. We kunnen aan boord van de Vida vagabunda overnachten, de toilet voorzieningen zijn frisser en ruimer in aantal, er is meer klusvolk op de haven en er is geen disco/feest terrein om de hoek.
Vandaag ook de Vida van binnen bekeken. En na 1,5 jaar afgesloten op de kant te hebben gestaan ziet alles er nog fris uit van binnen. De kakkerlak vallen waren leeg, nagenoeg geen last van schimmel (een beetje langs het fornuis) of muffe luchtjes. Aan dek had zich een stevige laag stof verzameld die met een flinke waterstraal en wat borstelen snel verdwenen was.
Wel raar hoor zo "alleen" aan boord van de Vida. Geen Marscha of Maarten voor een praatje, koffie, hapje of borreltje zoals we dat gewoon waren te doen in Gran Tarajal op de Canarische eilanden. Straks liggen er weer twee Breewijds 31 naast elkaar, maar helaas is de Vida onbewoond. Komt ons natuurlijk ook wel goed uit want nu hebben we een opgeruimd huisje om na een dag klussen in bij te komen.
1,5 jaar stof     even de waterslang er over en weer als nieuw    
ook in de punt was alles in orde     Ernie aan dek van de Vida
.

049=090713==13:00UTC===Positie:10=40,8N==061=38,0W==Chacaramas=Trinidad=========

We zijn vorige week dinsdag aangekomen in Trinidad. Het was een motortocht van 17 uur vanaf Tobago door gebrek aan wind. Het venijn zat hem in de staart, het kostte ons ruim 1,5 uur om de Boca del Dragon door te komen. Dit is een nauw kanaal tussen Trinidad en Monos Island waar altijd een noord gaande stroming staat die vooral tijdens de eb sterk is. We liggen nu op anker aan de rand van het mooring gebied vlak voor Power Boats Marina.
Ondanks dat we in Trinidad zijn voor groot onderhoud hebben we de afgelopen dagen vooral besteed aan uitjes met Loud en Marlene van de Rafiki. We begonnen met een dagje in de stad op zoek naar canvas. Op de verjaardag van Ernie hadden we een uitje met zijn tweeen naar Yerette - The home of the hummingbird. In de tuin van een kolibri liefhebber hingen feeders met suikerwater oplossing waar vele kolibri's op af kwamen. Theo wist veel te vertellen over deze bijzondere vliegers en gaf een dia show met prachtige foto's. De reis er naar toe met openbaar vervoer was ook een feest, 2x de maxi taxi en 1x een gewone taxi bracht ons van deur tot deur over een afstand van 20km voor TT$ 16,- p.p. (€ 1,92).
Vanaf de waranda naar de kolibri's kijken
Vanaf de waranda naar de kolibri's kijken     Vanaf de waranda naar de kolibri's kijken

VHF kanaal 68, iedereen luisterd er naar Om het "kapotte" pactor modem te vervangen speurde Erik internet af en deed een oproep op het lokale radio netje (VHF 68). Een gelijk model was te koop in Nederland en een oudere versie bij een collega zeiler in de haven. Bij het testen van de oudere versie kwam dezelfde foutmelding te voorschijn als onze "kapotte". Drie verschillende USB-RS232 converters werden getest maar allemaal met dezelfde foutmelding. Rafiki had nog een ander model converter liggen en die kon contact maken met het oude pactor modem, dan toch ook nog maar eens ons "kapotte" modem proberen. En ja hoor die werkte nog prima. Het probleem zat hem dus in de converter, verbazend dat daar verschillende versies van zijn. Eind goed al goed, geen vervangend modem nodig en de collega zeiler was ook blij om te weten dat zijn modem in orde was.
Iedere morgen om 08:00 is het radio netje er. Het begint met ruimte voor spoedgevallen, daarna aankondigingen van algemene activiteiten gevolgd door de vraag of er mensen zijn die hulp nodig hebben bij het klussen. De mooiste onderdelen zijn "treasures of the bilge" (schatten uit de bilge; ruilhandel voor spullen die je kwijt wil) en natuurlijk het weerbericht in combinatie met de reacties daarop over hoe hoog de golven zouden kunnen worden op de ankerplaats. Het kanaal is de ontmoetingsplaats voor al de zeilers maar ook de havens en de winkels luisteren mee. Wij hebben vergeefs geprobeerd een Aloe Vera plant te ruilen, voor een CD met reggae muziek vonden we wel een liefhebster. En nu zitten we te twijfelen over een watermaker voor U$ 500,-.

Met een gehuurde auto bezochten we het ASA Wright Nature Centre en de Caroni swamp om vogels te kijken. Het is altijd spannend om in een nieuw land deel te nemen aan het verkeer. Maar als je de weg niet goed weet, de richtingaanwijzers er niet zijn en de mede weggebruikers er een wildere stijl van rijden op na houden is een auto tocht een heel avontuur. Een ritje dat je in een uurtje zou kunnen doen over de snelweg koste ons ruim 3 uur over de secundaire wegen omdat we de snelweg niet konden vinden. Gelukkig vonden we het ASA Wright Nature Centre wel. Op het wandelpad door het regenwoud stonden op verschillende punten grote borden met uitleg over welke vogel er zou zitten. En verbazend, het is geen dierentuin, maar een gewoon wild woud, de vogels zaten er ook.
De terugweg ging gelukkig makkelijker en we waren nog net op tijd om deel te nemen aan het boottochtje in Caroni swamp om de avond rustplek van de rode ibis te zien. In het mangrove bos werd nog een paar keer stil gehouden voor flinke slangen die in de bomen lagen en voor een nachtzwaluw. Het gemak waarmee de gids ze vond deed vermoeden dat het allemaal opgezette exemplaren waren, maar waarschijnlijk kende deze gids het gebied als zijn broekzak en hebben de dieren een redelijk vaste plek waar ze dagelijks verblijven.
Vogels spotten vanaf de waranda bij ASA Nature Centre

Boottochtje door de mangrove bij Caroni swamp     Vlucht rode ibissen, foto Rafiki     Rode ibissen in de mangrove, foto Rafiki

Bij Powerboats stapellen ze de boten 3 hoog Trinidad is voor ons de eerste plek sinds Gran Canaria waar we weer veel boten zien. Er liggen er een 100 tal op anker, in de verschillende havens liggen er de nodige aan de steigers en op het land staan er nog eens een duizendtal. Motorboten worden hier drie hoog in een overdekte stelling opgeborgen en alleen tijdens het weekend gebruikt. En natuurlijk is rondom dit gebeuren een hele wereld van watersportzaken, klusbedrijven en handige mannetjes te vinden. We zijn opzoek naar een vervanging van onze bijboot, maar de prijzen van een opblaasbare dinghy schrikken ons af. De goedkoopste modellen gaan vanaf U$ 2.000,-, ja alles wordt hier in Amerikaanse dollars geprijst als het voor een toerist of bootjes volk is. We verzinnen plots dat we de kotterstag meer naar voren kunnen plaatsen om zo meer ruimte op het voordek te maken. Hiermee zouden we een Walker Bay 8ft op het voordek kunnen opbergen. Zo'n bootje staat hoog op ons verlanglijstje, ze kosten nog minder dan de helft van een opblaasbare bijboot en kunnen niet eenvoudig lek raken. Hij is nog net niet besteld maar lang gaat dat niet duren is de verwachting.


.

048=300613==16:30UTC===Positie:11=09,5N==060=50,5W==Store=Bay=Tobago====================

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Ook wij hebben blijkbaar zo'n hoekje aan boord van de Gabber. Gistermorgen was het het hoekje stuurboordzijde op de navigatie tafel. Door gebrek aan zon hadden we in de ochtend de motor bijstaan om de accu's bij te laden terwijl we de koelkast net hadden ontwaakt uit zijn nachtrust. Als de motor draait hebben we genoeg stroom, dus de laptops (internet PC, SSB PC) en de Android voor spelletjes kunnen aan de oplader. Ook een mooie gelegenheid om de SSB email binnen te halen, zenden kost tenslotte ook stroom. Alle stekkers waren aangesloten. Van SSB-PC naar USB-RS232 converter naar Pactor-modem naar SSB-zender, oh wacht nog even de oplaad stekker erin die in het hoekje ligt. Tja, hadden we dat maar niet gedaan. Met een vonk en rookwolkje gaat de stekker in de SSB-PC en de onbetamelijke woorden komen uit Erik's mond.
Nader onderzoek leert dat de oplaadschakeling op SSB-PC is doorgebrand, USB-RS232 converter kapot is en ook de communicatie poort van het Pactor-modem is kapot, de SSB-zender en het digitale gebeuren lijkt nog in orde. In een luttel moment is de Gabber voor het eerst sinds jaren zonder Pactor-modem en dus zonder email, weerbericht (grib-files) en positierapporten. De komende tijd dus geen berichten vanaf zee en zijn we afhankelijk van Wifi en traditioneel internet.
Het lijkt erop dat ook onze dinghy in het zelfde hoekje gelegen heeft als de oplaadstekker. Al dagen proberen we hem zonder succes te lijmen. De lijm uit Suriname bleek geen succes en ook 3 soorten lijm uit de winkel in Togabo zijn slechts vrolijke pasta's die niet lijmen. Gelukkig heeft de Rafiki een tube Sikaflex open en kunnen we het gat uit eindelijk dichten. Maar ook dat geluk duurde slechts een paar uur.
Met al deze tegenspoed zetten we versneld koers richting Trinidad om aan het werk te gaan met reparaties, tweede hands markten af te zoeken naar een vervangend Pactor-modem en kapotte spulletjes op te sturen voor reparatie. Inmiddels liggen we voor anker voor Power Boats, Chaguaramas in Trinidad, helaas is de internet verbinding tot nu toe hopeloos dus communiceren gaat nog steeds niet goed lukken.
Het klussen wordt een flinke aanslag op de scheepskas, dus lezers klik gerust eens vaker op de advertenties op deze pagina's wie weet zit er nog iets tussen waarvan je niet wist dat je het nodig had.
Dinghy voor de zoveelste keer geplakt met Sikaflex door gebrek aan echte lijm

.

047=300613==16:30UTC===Positie:11=09,5N==060=50,5W==Store=Bay=Tobago=====================

Het start punt van de Gilpin trail, circa 3km over de weg, heuvel op vanaf de busstop. We hebben de smaak te pakken van het wandelen. Met Loud en Marlene nemen we de bus van Scarborough naar L'Anse Fourmi en stappen uit bij de splitsing met Roxborough-Palatuvier-Road. Daar is het zoeken naar het best bewaarde geheim van Tobago Forest Reserve; het begin van de Gilpintrail. We schudden met succes een opdringerige gids af die ons tot 3x toe achterop komt rijden zonder informatie prijs te geven over zijn geheim. Na een zweterige wandeling van ruim een uur over asfalt berg op komen we bij de start van de Gilpin trail.
De trail is een bergpad dat door het bos naar Bloody bay gaat. Eenmaal in het bos is het een stuk koeler door de schaduw en even later vooral ook door een flinke regenbui. We lopen voornamenlijk dalend en langs meerdere bergstroompjes en watervalletjes. We missen het bezoekers centrum door bij een plitsing te kiezen voor het pad dat met rode lintjes gemarkeerd wordt. Het is een door de weekse dag en we zijn alleen in het regenwoud. Kolibri's vliegen nieuwsgierig op ons toe en blijven als verkenningshelicopters rondom ons hangen, hoog in de toppen van de bomen horen we papagaaien maar zien ze niet. Een kuiken van een soort hoender is door moeders verlaten en verraad zijn aanwezigheid met gepiep. Landschappelijk is het zeer de moeite waard, een goed begaanbaar pad met een paar oversteek plekken van een waterval, wisselende vegetatie en de nodige vogels die helaas slecht te zien zijn door het struikgewas of het tegenlicht.
Bij een volgende splitsing laten we de rode lintjes rechts liggen en kiezen voor het meest betreden pad. We lopen door oude cacao bomen en 3 uur na start van de trail staan we weer op het asfalt nabij de bushalte. Het rode lintjes pad gaat waarschijnlijk verder door het bos richting Bloody bay. Wij hebben geluk, niet veel later komt de bus en kunnen we relaxed retour naar scarborough in een airco bus.

Gilpin trail een prachtige wandeling door tropisch regenwoud.


046=270613==16:30UTC===Positie:11=09,5N==060=50,5W==Store=Bay=Tobago=======================
Met een P-taxi (auto met letter P in nummerbord die als verzameltaxi werkt) rijden we van Crownpoint naar Arnos Vale. De taxi chauffeur vraagt even rond voor het begin van de Mot-Mot trail en wijst ons waar de Waterwheel is. De Waterwheel is een voorbeeld van vergane glorie. Het restaurant rondom de oude suiker molen is vergaan en wordt bewoont door taltijke vleermuizen. op de foto hieronder is het waterrad (rechts) te zien, in het midden de persen voor het suikerriet en rechts de stoomketel voor als er geen water van de berg stroomt. In alle toeristische folders is een plaatje van dit waterrad, maar helaas is er op de plek zelf niets meer over van iets dat het voor toeristen aantrekkelijk maakt om hier te verpozen. Zelfs aanwijsbordjes ontbreken. Gelukkig weten we zelf de weg en lopen heuvelaf over het asfalt naar het begin van de Mot-mot trail.
De Mot-mot trail is de oude weg die gebruikt werd om suiker van Arnos Vale naar Culloden en Golden Lane te vervoeren. Het vroegere muildierpad is nu een onverharde weg die nog wel door 4x4 bereden wordt. wij lopen voornamenlijk omhoog door verlaten landbouw grondjes waarvan de vruchtbomen de overblijfselen zijn. Mango, advocado, skin-up, cacao, suikerriet, banaan, papaya, broodvrucht, nootmuskaat, cashew en nog meer onbekende vruchtdragende bomen. We (Loud, Marlene van de Rafiki en wij) plukken mango en advocado voor de lunch. Na ruim 2 uur lopen zijn we in Golden Lane en nemen weer een P-taxi naar Scarborough voor boodschappen.
Motmot trail, Ernie kijkt naar vogeltjes in de reuze bamboe.

watermolen die suikerpers aandrijft.



.

045=230613==16:30UTC===Positie:11=09,5N==060=50,5W==Store=Bay=Tobago====================

Met het openbaar vervoer hebben we een uitstapje gemaakt naar de Argyle watervallen. Voor het openbaar vervoer in Tobago moet je van te voren kaartjes kopen, ze zijn er vanaf TT$1,- (€ 0,12) tot TT$8,- (€ 0,96) en afhankelijk van de lengte van je reis scheur je samen met de buschauffeur een aantal kaartjes doormidden. Meestal nemen we een taxi van de ankerplaats naar Scarborough en kopen dan buskaartjes op het busstation. Deze keer stopte er een bus en konden we van een vriendelijke passagier wat kaartjes overnemen zodat we toch nog met de bus bij het busstation kwamen.
De vertrektijden vanaf het busstation moet je wat ruim nemen maar 40 minuten na gepland vertrek ging onze bus op pad en een uur later stapten we uit nabij de parkeerplaats voor de Argyle falls. In het weekend zijn er gidsen, wij kozen voor een door de weekse dag en eigen avontuur. Eerst lopen we omhoog over een onverharde weg voorbij Cocao house en dalen vervolgens via een bospaadje door een bamboe bos weer naar beneden op zoek naar de rivier en de waterval. Uiteindelijk hebben we een rondje gelopen en steken een paar keer de enkel diepe rivier over om het pad te volgen. Bij een cassave veld in aanleg vragen we aan de boer waar de waterval is; "10 minuten verderop nog een keer de rivier over en dan het pad volgen" is zijn antwoord. Inderdaad lopen we nu voor het eerst op het aangelegde pad dat vanaf de parkeerplaats rechtstreeks naar de watervallen gaat.
Mot mot, een van de vele vogels die we zagen.

Erik in het bamboebos. Met ons ommetje over het bospad door de bamboe hebben we de wandeling een stuk leuker gemaakt. Onderweg zien we regelmatig kolibri's, mot-mot en andere kleurrijke vogels. Ook het bamboe bos is mooier dan het aangeharkte pad dat in amper 15 minuten van de parkeerplaats naar de watervallen gaat.
We lunchen onder aan de waterval met de voeten in het koele water. Er zijn weinig andere bezoekers, maar ze hebben allemaal een gids mee. Wij zouden ons knap bekocht voelen met een georganiseerde trip voor de prijs van € 45,-- p.p. en een gids die over een aangeharkt pad loopt, ons uitje kostte ons alleen het busgeld € 1,68 p.p. omdat we door het "per ongeluk ommetje" de officiele ingang naar de waterval waren misgelopen en zodoende geen entreegeld van € 5,- p.p. hebben betaald. We verbazen ons over de volslagen idiote prijzen die ze hier durven te rekenen voor simpele uitjes. Wandelingen van maximaal 2 uur door het bos inclusief transport worden verkocht voor tussen de €45-85. Wij blijven zelfstandig op pad gaan nu we dit gezien hebben.
Erik ging vanmorgen opzoek naar een wandeling door de mangrove in Bon Accord Lagoon naar aanleiding van verhalen op internet. Onderweg sprak hij twee mangrove onderzoekers die vergelijkbaar werk deden als wat Erik in Kenya gedaan had, productie van mangrove bos en zeegras velden. Nee, de Mangrove board walk is niet hier maar in Petit trou Lagoon. Over een uurtje waren ze terug van hun zeegras werk, Erik kon wel mee helpen met het verzamelen van de littertraps in de mangrove. Een kapotte sandaal weerhield hem echter.

Argyle waterval.


.

044=180613==14:30UTC===Positie:11=09,5N==060=50,5W==Store=Bay=Tobago=====================

Zondag was de derde editie van de jaarlijkse Tobago dragonboat race. Bij Pigeonpoint in de baai van Bon accord lagoon streden meerdere teams om de eer en een mooie bokaal. De teams bestonden veelal uit leerlingen van de verschillende scholen. Gemengde, jongens en oudere teams peddelden afwisselend in een van de 6 dragon boten over een traject van 500 meter. Voorop in de dragon boot zit een drummer voor het aangeven van het juiste ritme. Een lastige taak voor de drummer om het tempo te versnellen want hij wordt heen en weer geslingerd door voorstuwende beweging van de peddelaars en lijkt dus eerder de peddelaars te volgen in zijn ritme dan anders om.
Pigeonpoint is een van de mooie georganiseerde stranden van Tobago die in de weekenden druk bezocht worden door bezoekers vanaf Trinidad. Op het strand staan vele open hutjes met tafels in de luwte van lage bomen en er zijn toilet gebouwen met douches. De parkeerplaats wordt druk gebruikt door de luxe auto's, geblindeerde ramen, airco, 4x4. Toegang tot het strandpark is normaal TT$ 12,50 p.p. (€ 1,50) maar met de dragonboat race gratis. Ook zijn er wat restaurantjes en strandprullaria verkoop punten. Veel van de Trinidianen nemen echter hun eigen lekkernijen in grote koelboxen mee en de meeste hutjes zijn ware pick-nick plaatsen. Wij schuiven gewoon aan met onze maaltijd die we bij een van de cateraars ter ere van de race kochten.
Crownpoint, tropisch wit strand met palmbomen.

Een cicade die iedere avond voor tropische sferen zorgt met hun gepiep. Van de Rafiki ontvingen we bericht dat ze richting Tobago kwamen afzakken na een jaarlang in de Carieb te hebben rond gezworven, waar wij waren was de vraag. Via de SSB even bij gepraat en gisteren zijn we met openbaar vervoer van Scarborough naar Charlotteville gereden om ze te ontmoeten. De prachtige bustocht van 1,5 uur bracht ons via de oostkust van helemaal zuid naar noordwest van het eiland. We zagen Loud en Marlene voor het laatst in Dakar (Senegal) ruim 1,5 jaar geleden. Het werd een gezellige dag van bijpraten en tips uitwisselen over de Carieb, net voor het donker kwamen we weer retour in Scarborough. Later in de week komt Rafiki naar onze baai en gaan we gezamenlijk ook nog uitstapjes ondernemen.
Op de foto hiernaast een cicade. Deze insekten, circa 4 cm groot, zorgen iedere avond voor een muzikale omlijsting van de tropische avond met hun gesnierp. Tot op de ankerplaats horen we ze zingen als de duisternis invalt. Als larve leven ze lange tijd ondergronds maar om te paren moeten ze eerst verpoppen en bovengronds komen. Met hun luide gesnierp weten ze elkaar te vinden.
Vandaag rommelen we wat aan boord van de Gabber. Ernie is druk bezig zich verder te bekwamen in kalabas pimpen en Erik gaat snorkelend nieuwe anodes op het roerblad plaatsn.

3de jaarlijkse dragonboot race van Tobago.


.

043=160613==12:00UTC===Positie:11=09,5N==060=50,5W==Store=Bay=Tobago============

Alweer bijna een week zijn we in Tobago, we zijn begonnen met heerlijk luieren aan boord in combinatie met 3x daags zwemmen, wat speervissen en niets doen. Daarna bezochten we in Scarborough de versmarkt, aten onze eerste double (Tobago lekkernij) en pelau rijst, en wandelden naar fort King George. Ook zeevarend Nederland droeg bij aan de geschiedenis van het eiland, we waren de eersten die het koloniseerden. De oorlog met de Fransen (1674) leidde tot landje pik in alle overzeese gebieden. Ile de Goree (Senegal), Frans Guyana, Suriname en Tobago waren inzet van meerdere zeeslagen waarbij "de nationaliteit" van deze gebieden meerdere malen veranderde tussen Nederlands en Frans. Onze reis volgde onbedoeld dezelfde route als de toen rondzeilende roversbende met de vlag van de Nederlandse republiek en onder aansturing van de Hollandse handelsgeest.
Tobago kent een regenseizoen van juni tot december en dat hebben we een paar dagen geleden gemerkt. De hele dag druilige regen met af en toe een flinke bui. De zonnepanelen konden niets doen, dus de motor gestart als energie centrale voor koelkast en elektronica. Hierdoor hadden we wel voldoende water om weer eens de was te kunnen doen.
Onze (opblaas) bijboot is een levend organisme, hij ademt en verbruikt water. Er gaat lucht en water in en uit en dat hebben we gisteren met een flinke tube dakkit (lijmt, vult, UV en waterbestendig, iets anders was er niet te koop) proberen te verhelpen. Vanmorgen hing ie nog met bolle tubes langszij dus het lijkt weer gelukt te zijn. In Trinidad gaan we opzoek naar een betere oplossing.
Tijdens onze wandeling in Scarborough zagen we bij een parkeerplaats een waarschuwing voor vallend fruit. Net boven een aantal parkeerplaatsen stond een broodboom van de buurman. De vruchten zijn zo groot als een voetbal en tussen de 1,5 en 3kg zwaar, zoiets wil je niet op het dak van je auto. Alle tuinen staan hier vol met tropisch fruit en groente; mango, papaya, casave, kokosnoot en wie het weet mag het melden rijpe ... zie foto hieronder. Onder de goede inzenders wordt de mooiste ansichtkaart uit Tobago verloot, dus wel je adres vermelden. [inzenden tot 23 juni naar info(at)sy-gabber.nl].
Oop de parkeerplaats wordt gewaarschuwd voor vallen de vruchten van de broodboom.

Welke fruit is dit ? Tijdens onze reis maken we voor de ontvangst van weerberichten, contact met familie, vrienden en in noodgevallen de radio medische dienst gebruik van onze SSB zender en het radio amateur netwerk Winlink. Dit is een verzameling van kundige radio hobbiesten die hun apparatuur (zenders, modems, computers, antenne installaties) met elkaar verbonden hebben tot een werelddekkend netwerk voor (digitale) radio communicatie. In noodgevallen wordt het netwerk ingezet voor hulpverlening als de traditionele communicatie middelen kapot zijn.
Gisteren ontvingen we een emailtje van Winlink dat ons vertrouwde station ON0FS uit de lucht is door het overlijden van de beheerder, Andre. Vele jaren zeilde Andre als het ware met ons mee. We hadden hem nooit gezien of gesproken maar al jaren handelde hij onze mail en weerberichten af. Vorig jaar hadden we regelmatig email contact voor het uittesten van nieuwe radio frequenties voor een betere berichten uitwisseling vanuit de Cape verde en Senegal. Het is een rare gewaarwording dat iemand waar je jaren "contact" mee hebt en bijna dagelijks over praat er plots niet meer is, terwijl je hem eigenlijk nooit echt gezien of gesproken hebt.
Inmiddels varen we in de Carieb en maken we gebruik van het enthousiasme van Amerikaanse en Trinidad radio amateurs. Het is voor de zeilende radio amateurs in Europa te hopen dat er opvolging komt voor het uitmuntende station dat Andre beheerde. Hij dekte met zijn zenders de gehele Noordzee en Atlantische oceaan af en ondersteunde daarmee dagelijks vele zeilers.

Franse Nederlandse zeeslag bij Scarborough.     Straatnamen herinneren aan geschiedenis.     Ook bij de BH's mag het een pondje meer zijn.


.

042=110613==19:30UTC===Positie:11=09,5N==060=50,5W==Store=Bay=Tobago========

we zijn in de Carieb, de vlag van Trinidad-Tobago kan omhoog. Twee jaar en 11 maanden na ons vertrek uit Nederland, zijn we dan eindelijk aangekomen in de Carieb. We weten dat het sneller kan, maar met onze instelling we zien liever veel van weinig dan weinig van veel en het besef dat we er voorlopig of wellicht nooit meer terugkomen, blijven we lang "hangen" in de landen die we bezoeken. Maandagmorgen omstreeks 11:00 uur zagen we ons anker afzakken tot op de bodem in het 10 meter diepe water van Store Bay in Tobago. De tocht vanuit Suriname was over een onrustige zee met veel squalls en had een flinke aanslag gedaan op onze nachtrust. Om op te frissen gelijk het water ingesprongen en daarna alles klaar maken voor het inklaren.
Hier op Tobago zijn geen echte taxi's, iedereen die een centje wil bijverdienen rijdt in zijn/haar vrije uurtjes met eigen auto langs de voor lokalen bekende stekjes om taxi klanten op te pikken. Onderhandelen over de prijs is niet nodig, voor TT$6,- (1 Euro = 9 TT$) per persoon worden we van Crownpoint naar het 10 km verder gelegen Scarborough gereden. Bij de douane horen we dat we eerst bij immigratie moeten zijn, een kantoortje op loopafstand. Bij immigratie worden we ontvangen door de beveiliging die zegt dat we het papierwerk in orde kunnen maken terwijl de immigration officer onderweg is naar het lege kantoor. De bemanningslijst willen ze 4x, 4x een ander formulier invullen en een gezondsheidsverklaring. Na een kwartiertje pennen is het werk gedaan, maar de immigration officer laat 2 uur op zich wachten. Zonder excuses of uitleg gaat ze aan het werk voor ons, gelukkig wordt er ook geen woord gerept over de gezondheidsverklaring die we niet hebben. We zijn bang dat we nu na openingstijden aankomen bij de douane en we hebben meerdere slechte verhalen gehoord over na openingstijd op kantoren komen. Maar gelukkig de ambtenaar herkent ons nog van eerder op de middag en is aller vriendelijkst. Nog een formulier voor de boot invullen, ons uitklaringsbewijs van Suriname inleveren en voor TT$ 253,15 mogen we 3 maanden in Tobago blijven. We moeten wel even melden als we naar een andere baai willen, dan wordt dat aangevuld met stempels op het papier dat we nu mee krijgen.


Na het inklaren zien we scheel van de honger en gaan in Scarborough wat eten bij BBQ-chef. Dat is een keten van restaurants met BBQ vlees, rijst, pastas, salades en stews, goede kost voor een vriendelijk prijs. In Crownpoint nemen we om onze aankomst in de Carieb te vieren nog een ijsje. Daarna in de kuip een wijntje en slapen we eindelijk een hele nacht door. De nieuwe dag begint voor Ernie met 10 rondjes rond de boot en ontbijten we op ons gemak. Erik verkent de omgeving terwijl Ernie geniet van internet via een open Wifi punt.
Ook maken we plannen voor wat we allemaal willen zien op Tobago; regenbos, vogels kijken, zeeschildpadden kijken die eieren leggen, badderen onder een waterval, snorkelen, duiken en wandelen. Er is hier veel te doen en we hebben alle tijd. Tobago is een echt vakantie eiland dus het moeilijkste wordt nog om waar te krijgen voor een lokale faire prijs. Met de lage brandstofprijzen zijn de georganiseerde trips van Euro 35-55 per persoon voor een halve dag en een uurtje wandelen erg over de top vinden we.
Gelukkig was onze immigration officer iets sneller terug van lunch dan op het bord hiernaast. De caribean style, we moeten er nog even aan wennen.
Lunch pauze op zijn Caribisch.




.

=080613==19:30UTC===Positie:09=33,9N==058=28,5W==Atlantiche=Oceaan==========

Helaas merken we dat Winlink position report system het even laat af weten. We krijgen het bericht van ze terug dat hun computer tijdelijk niet bereikbaar is. Dus voor de liefhebbers hieronder onze positie rapporten.
We doen het kalm aan want we willen Tobago pas binnen komen tijdens kantoor uren, als je buiten kantoor of in het weekend aankomt rekenen ze een hogere prijs voor het inklaren. Niet dat je dan ook kan inklaren, maar slechts de vermelding door je zelf dat je in het weekend aankwam is genoeg voor een hogere prijs.
We hebben het grootzeil al weg en hobbelen door met een gangetje van 4,5 knoop. De Guana stroming helpt mee met 1,5 knoop naar het westen.
DATE-TIME LATITUDE LONGITUDE COURSE SPEED COMMENT
2013/06/08 19:3709-32.70N058-27.38W325T5.1 naar Tobago 154Nm
2013/06/08 15:0409-15.97N058-13.84W306T4.8 naar Tobago 175Nm
2013/06/07 19:5608-04.56N056-57.19W308T4.2 naar Tobago 278Nm
2013/06/06 12:4406-05.73N055-12.90W336T2.2 naar Tobago 320Nm


.

040=070613==19:30UTC===Positie:08=04,1N==056=58,4W==Atlantiche=Oceaan===========

Het rivier water ontmoet het oceaan water. Met 2 riffen in het grootzeil en slechts 60% rolfok gaat onze zeiltocht snel, met snelheden van 4,8 tot 6,2 knoop koersen we naar Tobago. We hebben de stroming mee en er staat een stevig windje. Het geschommel is weer wennen na al die maanden van stil liggen op de Suriname rivier. Bij de uitvaart van de rivier was de scheiding van uitstromend rivier water en kustwater goed te zien (zie foto). Verder op zee was er nog een scheiding te zien die van het kustwater dat onder invloed staan van de uitstromende rivieren en het helderder oceaan water. Inmiddels varen we al weer meer dan een dag in helder oceaan water.
Vanacht werden we besprongen door tientalle vliegende vissen, in de gangboorden en zelfs in de kuip lagen ze te spartelen. Erik moet nog inslingeren dus ze gingen overboord inplaats van verwerkt te worden tot lokvis voor het vissen.
Via de SSB hadden we nog een praatje met Ton en Anneke van de Lunde die nu in de Middellandse zee varen bij Mallorca. We hadden ons ingemeld bij het radio netje van de nederlanders die onderweg zijn naar de Azoren, 8.101 USB 21:00 utc. Er blijft een groot verschil in de kwaliteit van aanleg en het gebruik van de SSB zenders, doorgaands steken de signalen van radio-amateurs er met kop en schouder boven uit.


.

039=050613==14:00UTC===Positie:05=55,5N==055=08,2W==Braamspunt==================

Op de dag dat 140 jaar geleden de eerste immigranten uit India voet aan wal zetten in Suriname hebben wij de ankerstek bij Domburg verlaten en zijn met het getijde mee naar Braamspunt gevaren. Hier maken we de boot verder klaar om morgen richting Tobago te zeilen.
Het uitklaren was weer een oefening in geduld, 1,5 uur wachten voor een stempelklus van 2 minuten. De niet erg hardwerkende mensen van de vreemdelingenpolitie moeten toch ergens plezier uit hun werk kunnen halen zullen we maar zeggen.
Toen we aankwamen in Suriname dachten we te laat te zijn voor het meebeleven van de ankerstek Domburg waar we in de jaren van voorbereiding veel over gelezen hadden. Rita's eethuis was dicht, het petflessen eiland van Ed en Sofia was verplaatst, zelf waren ze druk bezig hun Argo te verkopen en Suriname te verlaten. De meeste moorings door gebrek aan onderhoud gezonken. Aan de (bier)djogo-tafel in Domburg troffen we geen actieve zeilers, alle rondje carieb vaarders van 2012/13 hadden gekozen voor de luxe van de nieuwe marina Waterland.
Jammer want juist de voorzieningen en "couleur locale" van Domburg waterkant zijn erg aantrekkelijk. Er zijn 3 lokale supermarktjes, verschillende kraampjes met verse groente en fruit, keuze uit meerdere eettentjes, benzine en diesel zijn verkrijgbaar bij de pomp om de hoek, een medische post op loop afstand evenals een internet cafe (Wifi op de ankerstek), een politie post en openbaar vervoer naar Paramaribo. Gelukkig gaat Huib, een ondernemende Nederlander, de ankerstek aantrekkelijker maken voor de zeilers. Hij is een van de stamgasten van de djogotafel bij het voormalige eethuisje van Rita. Bij zijn stuk grond dat grenst aan het pleintje op Domburg waterkant komen een drijvende steiger voor bijboten, wasmachines, een aantal ligplaatsen voor zeilboten, meerdere moorings in de rivier, een douche en toilet gebouw, een eethuisje met keuze uit Surinaamse en Europeese gerechten, eenvoudige lodges voor bezoekers van de zeilers en er bruisen nog meer plannen. Nu is Suriname het land van de plannen, maar Huib weet ook van aanpakken. Het stuk land is onlangs al verhoogd met zand en een damwand wordt deze dagen geplaats. De vertrekkers 2013/14 moeten ontvangen kunnen worden, de was doen en met droge voeten aan wal komen is de planning.
We hebben Domburg zoals het was gemist maar maakten wel het begin mee van een nieuwe rustplek voor zeilers die Suriname aan doen. We zijn benieuwd naar de verhalen van de vertrekkers van het nieuwe seizoen 2013/14 en welke keuze zij gaan maken. De comfort en rust in de natuur op Waterland marina of snuiven aan de "couleur locale" van Domburg waterkant ? Wij kozen voor ons verblijf in Suriname voor Domburg waterkant en hebben daar erg van genoten.
Baba en Mai, vader en moeder, symbool voor de eerste immigranten uit India.


.

038=010613==11:00UTC===Positie:05=42,1N==055=04,8W==Domburg========================

Toe aan een bakkie troost, nadat de politie verklaring na een week nog niet klaar is. Het is ons niet gegeven om Suriname te verlaten wanneer wij dat willen. Vrijdag, een week na de aanrijding, gingen we voor de tweede keer bij de politie langs om het proces verbaal op te halen. De toezegging was dat het donderdag al klaar zou liggen. Helaas in het land waar we genieten van de relaxte sfeer en "no spang" merken we nu de keerzijde. De agent is er niet, zijn collega's bellen hem en maandag zal het opnieuw klaar zijn ... De auto hadden we voor een vriendenprijsje van de verhuurder dus we willen ons best doen om het voor hem zo goed mogelijk af te handelen. Je moet er toch niet aan denken dat je iedere keer voor niets vrij moet nemen van je werk om achter een proces verbaal aan te lopen dat telkens nog niet af is. Na de teleurstelling zoeken we eerst troost bij een cappucino in hotel Krasnapolsky, de hoogst opgeklopte melk van suriname hebben ze hier.
Gelukkig hebben we de auto vandaag gratis en we proberen er het beste van te maken. We rijden naar Plantage de Peperpot. Er is hier een wandelpad wat we bij een eerder bezoek door de regen niet volledig hebben kunnen lopen. Van de toegangskaartjes verkoper krijgen we wat info en mogen we ons insmeren met anti-muggen creme, want dat is wel nodig zegt ie. Ons eerdere bezoek was op een dag dat het eigenlijk dicht (maandag-dinsdag) was, dat scheelde toen dus een entree prijs. Tijdens de wandeling schieten links en rechts talrijke hagedissen, varanen en ander kruipspul veelvudig weg. Een schildpad is te traag, op de heen en terug weg vinden we hem op nagenoeg dezelfde plaats. We zien apen, slang een soort grote marmot en een kolibrie. In het dichte bos fluiten vele vogels, maar de verrekijker hebben we niet bij ons. De harde contrasten tussen beschaduwde plekken en de lucht maken het ook moeilijk om kleuren te onderscheiden. Op de grond zien we regelmatig hele optochten van bladsnijdende mieren, op Youtube hebben we een filmpje staan, klik hier. Over deze beestjes is veel te vertellen, kijk maar eens op www.wetenschap24.nl. Sommigen zullen dit soort onderzoek in de categorie mierenn.. plaatsen of is dat niet met dubbel N ?


Grote bamboe op het terrein van de Peperpot. Vele hagedissen, varanen en ander kruipspul vlucht weg als we langslopen.


.